duża rodzina

duża rodzina

forum dla rodzin wielodzietnych i sympatyków
duża rodzina
Obecny czas: 10 Gru 2018, 14:53

Wszystkie czasy w strefie UTC + 1 godzina (czas letni)




Napisz nowy temat Odpowiedz  [ 2 posty(ów) ] 
Autor Wiadomość
 Temat postu: Jąkanie
PostWysłany: 07 Kwi 2011, 16:13 
Offline
z bukowego domu:)

Dołączenie: 25 Wrz 2007, 21:29
Posty: 3265
Wady wymowy – jąkanie
Mimo rozwoju logopedii teoretycznej i praktycznej, nadal nie można jednoznacznie stwierdzić, czym jest jąkanie: samoistnym zaburzeniem mowy czy też zaburzeniem mowy wywołanym schorzeniem, urazem lub nerwicą. Natura i przyczyny jąkania są przedmiotem zainteresowania zarówno badaczy, jak i osób, które się z nim stykają, ponieważ jest to zaburzenie znacznie utrudniające komunikację międzyludzką.
Przyczyn jąkania może być wiele. Mają one charakter:
· organiczny, np. opóźniony lub przyśpieszony rozwój mowy, urazy czaszki powodujące uszkodzenia półkuli lub półkul mózgowych, choroby nowotworowe lub leworęczność;
· psychologiczny – długotrwałe sytuacje stresowe w domu lub w szkole lub nagły i silny stres;
· społeczny lub sytuacyjny – wyuczone zachowania werbalne, naśladownictwo, nadmierne oglądanie telewizji lub używanie komputera, stosowanie niektórych środków farmakologicznych lub narkotyków.
W określonych przypadkach wymienione przyczyny mogą występować rozdzielnie, może też się zdarzyć, że jąkanie jest spowodowane dwiema lub większą liczbą przyczyn spośród wymienionych.
Dziś możemy w miarę precyzyjnie odpowiedzieć na pytanie, jak jąkanie się objawia oraz jaki jest fizyczny mechanizm jego powstawania. Przejawem jąkania jest niepłynność mówienia spowodowana nadmiernymi skurczami mięśni oddechowych, fonacyjnych (wytwarzających dźwięki ludzkiego głosu) lub artykulacyjnych (przetwarzających dźwięki). Podobnie jak przyczyny jąkania, również wymienione skurcze mogą występować oddzielnie lub łącznie. W tym drugim przypadku mówimy o jąkaniu mieszanym, np. oddechowo-fonacyjnym lub fonacyjno-artykulacyjnym lub wręcz oddechowo-fonacyjno-artykulacyjnym, gdy wszystkie rodzaje skurczów występują przy każdej próbie mówienia. Jąkaniu towarzyszą zwykle różnorodne reakcje indywidualne, takie jak współruchy, czerwienienie się lub blednięcie, pocenie się, oziębienie dłoni, przyspieszone bicie serca.
Powyżej jąkanie zostało ogólnie określone jako niepłynność mówienia. Niepłynność ta występuje w postaci:
· kilkakrotnego powtarzania tej samej głoski lub sylaby, podczas gdy w prawidłowej wypowiedzi dana głoska lub sylaba powinna być wypowiadana tylko raz (jako część wyrazu) – jest to tzw. jąkanie pierwotne;
· towarzyszące powtarzaniu lub występujące oddzielnie przeciąganie głosek oraz blokowanie umiejscowione w różnych odcinkach wypowiedzi – tzw. jąkanie wtórne.
Powtarzanie sylab jest łagodniejszą formą niepłynności mówienia niż przeciąganie głosek, wbrew potocznej opinii na ten temat. Powtarzanie traktuje się na ogół jako objaw jąkania, zaś przeciąganie głosek jako „zacinanie się” w mowie, które często uważane jest za mniej groźną wadę mowy. W rzeczywistości jest odwrotnie. Przeciąganie głosek świadczy o pogłębianiu się jąkania, które często prowadzi do lęku przed mówieniem, czyli logofobii. Strach przed mówieniem rozwija się stopniowo, z jednej strony wraz z procesem pogłębiania się jąkania, a z drugiej – z powodu nieprawidłowych reakcji w środowisku, w którym jąkające się dziecko (lub osoba dorosła) się znajduje. Objawy jąkania nasilają się w stanie napięcia emocjonalnego, a towarzyszy im silne napięcie mięśniowe. Dziecko zdaje sobie sprawę z jąkania i chce się przeciwstawić występującym trudnościom, powodując w ten sposób dalsze nasilenie objawów.
Dla dzieci jąkających się poważnym wyzwaniem jest uczęszczanie do szkoły, gdyż na jej terenie mowa podlega niemal ciągłej ocenie, zarówno przez nauczycieli, jak i uczniów. Choć nauczyciele deklarują najczęściej pozytywną postawę wobec jąkających się dzieci, ich stosunek jest zróżnicowany. Bywają zniecierpliwieni lub nadopiekuńczy, co może wyzwolić u jąkających się tremę, logofobię, frustrację i stres. Z drugiej strony – koledzy szkolni często wyśmiewają się z jąkającego się dziecka i przedrzeźniają je. Dziecko takie zamyka się w sobie i wpada w przygnębienie, ponieważ dotkliwie odczuwa krytykę innych. Zaczyna sobie uświadamiać swoją ułomność i odczuwać niższość wobec kolegów. Powtarzające się przy odpowiedziach niepowodzenia w mowie pogłębiają brak wiary we własne możliwości.
Sytuacja dzieci jąkających się powinna skłaniać rodziców do kierowania ich na terapię logopedyczną. Jąkanie się powino być bowiem postrzegane jako poważna przeszkoda w karierze uczniowskiej, rzutująca na całe życie. Przeszkoda ta może irytować rodziców, godząc w ich aspiracje i oczekiwania w stosunku do dziecka. Tym bardziej powinni oni decydować o kierowaniu dziecka na terapię, nawet gdy radzi sobie ono ze stresem lub wydaje się nie przejmować niepłynnością mówienia i nie przejawia motywacji do terapii.
Trening płynności mówienia polega na stosowaniu różnych metod, technik i ćwiczeń ułatwiających mówienie. Metody używane w treningu płynności mówienia można podzielić na:
· bezpośrednie, które bezpośrednio oddziaływają na niepłynność mówienia za pomocą różnych ćwiczeń oddechowych, fonacyjnych, artykulacyjnych i słuchowych;
· pośrednie, które oddziaływają na procesy u podstaw mówienia bez korekcji jego niepłynności;
· kompleksowe, łączące różne techniki bezpośredniego lub pośredniego oddziaływania.
Istotą terapii osób jąkających się jest rozwiązywanie ich problemów, które pojawiają się, gdy jąkanie utrudnia lub uniemożliwia osiąganie celów przez osoby dotknięte omawianą wadą mowy. Redukcja niepłynności mówienia nie może stanowić celu samego w sobie. Ma ona czemuś służyć. Logopeda we współpracy z pacjentem określa cele wykraczające poza ćwiczenie płynności mówienia, co sprawia, że u jąkającego się rozwija się motywacja i pozytywny stosunek do terapii.

Grażyna Kurzyca – logopeda


Góra
 Profil Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem  
 Temat postu: Re: Jakanie
PostWysłany: 07 Kwi 2011, 16:17 
Offline
z bukowego domu:)

Dołączenie: 25 Wrz 2007, 21:29
Posty: 3265
Propozycje ćwiczeń dla osób jąkających się
Mieczysław Chęciek, neurologopeda
Poniższe ćwiczenia, w zależności od wieku pacjenta, stopnia zaburzeń procesu oddychania, nieprawidłowości w emisji głosu, stopnia napięcia mięśni narządów artykulacyjnych, itp., pacjent powinien stosować od kilku do kilkunastu minut.


Przykładowo, ćwiczenie 1. i 2. Lub 3. Stosowane jednorazowo przez pacjenta 16-letniego powinno trwać około 3- 5 minut; ćwiczenie 4. Może trwać nawet 10 – 15 minut, tym bardziej gdy weźmie się pod uwagę czytanie tekstu. Ćwiczenie 5. Jednorazowo powinno zawierać około 15 – 20 ćwiczeń szerokiego otwierania i zamykania ust oraz tyle samo ćwiczeń warg. Ćwiczenie 6. (zalecane szczególnie dla Dzieci) może być realizowane jednorazowo w przeciągu kilku minut.

Celem opanowania mówienia według powyższych gestów płynności należy stosować m.in. następujące ćwiczenia:

1. Ćwiczenie oddechowe/ podparcia oddechowego, tzw. appoggio, np. w pozycji leżącej usprawnianie oddechu brzuszno – przeponowego, w przypadku Dzieci także dmuchanie na różne przedmioty ze wskazaniem nabierania powietrza w dolną część klatki piersiowej (okolice pępka, tuż nad przeponą brzuszną), prowadzące do poszerzenia pojemności życiowej płuc.

2. Ćwiczenia oddechowo – emisyjne (także podparcia oddechowego, utrwalanie toru oddechowego brzuszno – przeponowego) – na jednym pełnym wydechu głośno i szeptem (celem uzyskania miękkiego nastawienia głosu) przeciąganie samogłosek ustnych „a”, „o”, „u”, „e”, „i”, „y”.

3. Ćwiczenia płynnej realizacji połączeń samogłoskowych (na jednym pełnym wydechu, bez zwarć krtaniowych, głośno i szeptem przeciąganie samogłosek z zastosowaniem tzw. Chuchających przerywników: „chao – chao – cho, chaou – chaou –chu, chae – chae – che, chrei – chrei –chi, chaeyi – chaeyi – chy”, w różnej tonacji, a także ćwiczenie bez zwarć krtaniowych połączeń samogłosek: „aoueiy – aoueiy …”.

4. Ćwiczenia w mówieniu (terapeutyczne czytanie tekstu odpowiedniego dla wieku pacjenta, terapeutyczne zadawanie pytań i odpowiadanie na pytania, terapeutyczne opowiadanie na temat ilustracji itp. – śpiewem, tzw. Sposobem pantomimicznym, szeptem i mową głośną – tu: z kontrolą wzrokową na monitorze lub w lustrze, czterokrotnie powtarzanie tych samych wypowiedzi z próbą stosowania gestów płynności).

5. Ćwiczenia szerokiego i miękkiego otwierania i zamykania ust oraz warg (celem uzyskania pełniejszej wyrazistości mówienia oraz zapobiegania występowaniu skurczów warg i języka, a także lepszej emisji głosu).

6. Śpiewanie piosenek, recytowanie ich szeptem, potem głośno (celem przeniesienia zjawisk melodyjnych i szeptanych na głośne mówienie).

7. Ćwiczenia delikatnego startu mowy (szczególnie przy wymawianiu wyrazów z głoskami: „p”, „b”, „t”, „d”, „k”, „g” i innych w nagłosie.

Powyższe ćwiczenia powinny być stosowane nie tylko w gabinecie logopedycznym, ale także w domu pod kontrolą drugiej osoby (matki, ojca, babci, dziadka, żony, męża, siostry, itp.).

Źródło: Mieczysław Chęciek, „Jąkanie. Diagnoza – terapia – program”, Kraków 2007, str. 91 - 92.
Drukuj


Góra
 Profil Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem  
Wyświetl posty z poprzednich:  Sortuj według  
Napisz nowy temat Odpowiedz  [ 2 posty(ów) ] 

Wszystkie czasy w strefie UTC + 1 godzina (czas letni)


Kto jest na forum

Użytkownicy przeglądający to forum: Brak zarejestrowanych użytkowników


Nie możesz zakładać nowych tematów na tym forum
Nie możesz odpowiadać w tematach na tym forum
Nie możesz edytować swoich postów na tym forum
Nie możesz usuwać swoich postów na tym forum
Nie możesz dodawać załączników na tym forum

Skocz do:  
cron
Twoja Podręczna Księgarnia

wielodzietni w biznesie

Nasza Islandia

Doula Gosia Borecka

Okno na dobrą stronę świata


wielodzietni.net na Facebooku

Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group |
Ten serwis stosuje pliki cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystanie.
» Akceptuję wykorzystywanie plików cookies w serwisie www.wielodzietni.net.