duża rodzina

duża rodzina

forum dla rodzin wielodzietnych i sympatyków
duża rodzina
Obecny czas: 19 Lis 2018, 03:21

Wszystkie czasy w strefie UTC + 1 godzina (czas letni)




Napisz nowy temat Odpowiedz  [ 5 posty(ów) ] 
Autor Wiadomość
 Temat postu: Łuszczyca
PostWysłany: 07 Sie 2009, 23:32 
Offline
z bukowego domu:)

Dołączenie: 25 Wrz 2007, 21:29
Posty: 3265
Psychodermatologiczne spojrzenie na łuszczycę
Drukuj

Opublikowane: 2009-03-16 w poradnikmedyczny.pl
Dziedzina : dermatologia psychiatria psychologia
Dyskusja
Więcej

Przejdź do dyskusji

Skóra to największy organ ludzkiego ciała. Jest narządem zmysłów – przekazuje bodźce między światem zewnętrznym, a naszym organizmem, chroni pozostałe tkanki, jest wyznacznikiem poczucia piękna, ma ogromny wpływ na nasz wygląd oraz… psychikę.

Poważne i często nieestetyczne zmiany skórne wpływające na wygląd zewnętrzny - takie, jak w przypadku łuszczycy - potrafią wpędzić chorego w ciężką depresję, która często jest groźniejsza od samej choroby. Jak to możliwe?

Problem łuszczycy dotyka coraz większej liczby osób. Jedną z głównych przyczyn zachorowalności na łuszczycę (poza czynnikiem genetycznym) są czynniki emocjonalne, w tym stres, którego coraz trudniej ustrzec się w nowoczesnych społeczeństwach. Erozja więzi rodzinnych i towarzyskich, coraz ostrzejsza rywalizacja, kult sukcesu, czy wreszcie kryzysy ekonomiczne, to tylko niektóre zjawiska wpływające na psychikę współczesnego człowieka. Kiedy pojawiają się objawy choroby – różnej wielkości różowe lub czerwone plamy pokryte charakterystyczną srebrzysto-białą łuską - mało kto przypuszcza, że rodząca się choroba może być wynikiem stresującego trybu życia.

Leczyć ciało i duszę

O tym, że wygląd znacząco wpływa na samopoczucie człowieka wiemy od dawna. Choroby związane z brakiem akceptacji ciała i powierzchowności często stają się przyczyną depresji lub gorączkowych poszukiwań coraz to nowszych i bardziej inwazyjnych metod utrzymywania bądź poprawiania urody. Kiedy wykryto, że wiele powszechnie występujących schorzeń skórnych, m.in. łuszczyca, atopowe zapalenie skóry, trądzik różowaty czy łysienie plackowate, może mieć podłoże emocjonalne, zaczęto bliżej zastanawiać się nad wpływem psychiki na ciało człowieka. Tak powstała psychodermatologia, dziedzina łącząca w sobie zagadnienia dermatologii, psychologii oraz psychiatrii, a nawet medycyny estetycznej, gdzie leczenie obejmuje nie tylko farmakoterapię, fotochemioterapię i inne zwyczajowo stosowane kuracje, lecz również terapię psychologiczną.

W Europie istnieje kilka organizacji skupiających specjalistów psychodermatologii, z których największe to European Society for Dermatology and Psychiatry (ESD&P) oraz European Academy of Dermatology and Venerology (EADV).

Psychiczne skutki fizycznego rozwoju choroby

Zrozumienie połączenia ludzkiej skóry ze sferą psychiczną nie jest łatwe. By zobrazować ten związek można posłużyć się przykładem związanym z uczuciem strachu, znanym każdemu człowiekowi. W sytuacji zagrożenia nasze zmysły wyostrzają się, a na powierzchni ciała może pojawić się tzw. „gęsia skórka”. To najprostszy obraz powiązania sfery psychicznej i emocjonalnej z naszą fizycznością. W przypadku poważnych schorzeń skórnych, jak np. ciężka postać łuszczycy, związek ten jest o wiele silniejszy.

Łuszczyca to choroba przewlekła i nieprzewidywalna. Cechuje się samoistnym ustępowaniem (remisją), a następnie nagłymi nawrotami objawów. Podobnie wygląda życie chorego – niestabilność emocjonalna częsta może występować często, ponieważ każdy etap łuszczycy generuje negatywne bodźce emocjonalne. Traktując chorobę jako proces, można wymienić kilka etapów jej trwania:
∙ Początek choroby – pojawiają się zmiany skórne, które wywołują u chorego raczej irytację, niż niepokój. Podejrzenia padają początkowo na reakcję uczuleniową organizmu, jednak długo utrzymujące się plamy stają się powodem większych obaw.
∙ Zdiagnozowanie choroby – w czasie wizyty u lekarza pacjent dowiaduje się, że cierpi na łuszczycę. Ten moment staje się początkiem długiej i trudnej drogi w kierunku akceptacji choroby. Wstępną fazą jest niedowierzanie, zaprzeczanie chorobie, kiedy pacjent nie potrafi połączyć obrazu łuszczycy z obrazem swojej osoby.
∙ Rozwój choroby – wraz z upływem czasu objawy nie ustępują. Regularne przyjmowanie leków, problemy z utrzymaniem właściwej higieny, konieczność częstej zmiany odzieży – tak rewolucyjne zmiany w życiu chorego wywołują bunt i gniew. Jest to czas bardzo silnych negatywnych emocji. Pojawiają się pytania: „dlaczego ja?”, „czym sobie na to zasłużyłem?”. Kolejny krokiem są pertraktacje – jeśli choroba ustąpi - zmienię swoje postępowanie, będę bardziej dbał o siebie, o rodzinę, będę lepszym człowiekiem.
∙ Ciężka postać łuszczycy – nasilenie objawów nie pozostawia złudzeń. Leczenie jedynie łagodzi objawy, pacjent jest zmęczony walką z chorobą. Uświadamia sobie, że nigdy nie wróci do pierwotnego stanu zdrowia i jedynym wyjściem jest pogodzenie się z tą myślą. Na tym etapie często objawia się depresja.
Jest to decydujący moment w całym procesie. Jeśli pacjent zaakceptuje w końcu zaistniałą sytuację, będzie mógł na nowo ułożyć swoje życie – nauczyć się życia z łuszczycą.
∙ Okres wyciszania choroby – na tym etapie chory doznaje ulgi, może na chwilę zapomnieć o zewnętrznej formie łuszczycy, a tym samym po części o samej chorobie. Początkowo pacjent jest nieufny, liczy się z tym, że być może doświadcza jedynie chwilowego złagodzenia objawów, po którym nastąpi nawrót choroby.
∙ Okresy remisji, mimo ustąpienia lub znacznego złagodzenia objawów - to w początkowym stadium niejednokrotnie czas niepokoju i ciągłego strachu. Gdy poprawa stanu zdrowia trwa dłużej, chory nierzadko zapomina o swojej przypadłości. Jedynie regularne przyjmowanie leków i okresowe konsultacje z lekarzem prowadzącym przypominają o łuszczycy.
∙ Okres ponownego pojawienia się objawów – na tym etapie pacjent doznaje ponownego pogorszenia nastroju, ponieważ jest świadomy zbliżających się poważnych zmian w swoim życiu, na które trudno się przygotować (przede wszystkim w wymiarze psychicznym).
∙ Nasilenie objawów –wiele zależy od tego jaki stosunek do choroby ma pacjent. Zaakceptowanie choroby, swojego ciała i otwarcie na kontakty z otoczeniem pomaga w walce z objawami łuszczycy. Jednak w sytuacji, gdy chory jest w złej kondycji psychicznej, objawy mogą przybierać na sile, a działanie leków będzie osłabione.

To błędne koło powtarza się przez cały okres trwania choroby. Stres, który pojawia się na różnych etapach, dodatkowo potęguje lub przyspiesza wystąpienie objawów. Stąd tak ważne jest nastawienie psychiczne chorego i umiejętność radzenia sobie z własnymi emocjami. Akceptacja choroby i opanowanie lęku może znacząco podnieść jakość życia pacjenta.

Jak poradzić sobie z własnym ciałem

Jedną z najskuteczniejszych form terapii związanych z akceptacją choroby jest bezpośredni kontakt z innymi chorymi. Wymiana doświadczeń to dobry sposób na opracowanie indywidualnej metody na życie z łuszczycą. Niezwykle ważna jest działalność stowarzyszeń pacjenckich, takich jak Ogólnopolskie Stowarzyszenie Chorych na Łuszczycę „Psoriasis”. W grupie innych chorych pacjent nie czuje się obco, przestaje być onieśmielony i zaczyna budować bliskie relacje z innymi, często obcymi ludźmi, równie ciężko doświadczonymi przez los.
Autor: Stowarzyszenie Psoriasis
Opublikowany: 2009-03-16


Góra
 Profil Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem  
 Temat postu: Re: Łuszczyca
PostWysłany: 08 Sie 2009, 00:53 
Offline
epikurejka w rozpaczy
Awatar użytkownika

Dołączenie: 16 Cze 2007, 11:46
Posty: 6145
Miejscowość: Tychy
moje najdziksze dziecko ma łuszczycę i niestety ciągle się stresuję tymi względami psychologicznymi :evil:

_________________
Wronka/02/Misiek /98/ Wojtek/91/Jano/89/ Image


Góra
 Profil Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem  
 Temat postu: Re: Łuszczyca
PostWysłany: 03 Wrz 2009, 19:55 
Offline
z bukowego domu:)

Dołączenie: 25 Wrz 2007, 21:29
Posty: 3265
Bo to nie tylko choroba ciała, ale i duszy :-( Coś o tym wiem!
luszczyca.org.pl/


Góra
 Profil Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem  
 Temat postu: Re: Łuszczyca
PostWysłany: 05 Lis 2009, 03:13 
Offline
z bukowego domu:)

Dołączenie: 25 Wrz 2007, 21:29
Posty: 3265
Łuszczyca - choroba skóry

To jedna z najczęściej spotykanych chorób dermatologicznych. Z badań wynika, że łuszczyca jest problemem, który dotyczy 1-3% populacji (w Polsce szacuje się, że na łuszczycę cierpi 4-6% społeczeństwa). Łuszczyca jest nie zakaźną, przewlekłą i nawracającą chorobą skóry. Cechuje ją bardzo szybka proliferacja komórek naskórka. Gdy skóra jest zdrowa, naskórek złuszcza się i zostaje zastąpiony co 28 dni. W przypadku występowania łuszczycy proces ten ulega przyśpieszeniu i wynosi 3-4 dni.

Choroba ta rozpoczyna się zazwyczaj między 10. a 40. rokiem życia, chociaż od pewnego czasu do poradni dermatologicznych zgłasza się coraz więcej pacjentów po 60. roku życia, u których dopiero w tym wieku pojawiły się pierwsze zmiany skórne. Mimo, że przyczyny powstawania choroby nie są do końca znane, wiadomo, że istotną rolę odgrywa czynnik genetyczny. Stwierdzono, że prawdopodobieństwo zachorowania dziecka wzrasta do ponad 60% w przypadku gdy oboje rodzice chorują na łuszczycę. Do innych czynników sprzyjających powstawaniu choroby zalicza się najczęściej: stresy psychiczne, ostre infekcje, urazy i zranienia skóry oraz przyjmowanie leków z niektórych grup.
Objawy łuszczycy

Zmiany łuszczycowe mają bardzo charakterystyczną postać. Na skórze pojawiają się drobne grudki, barwy czerwono-brunatnej pokryte łuskami. Grudki łusek mogą występować pojedynczo lub w skupiskach tworząc wykwity, czyli ogniska łuszczycowe. Po ich zdrapaniu ukazuje się biała i lśniąca powierzchnia. Bardzo charakterystyczny jest objaw krwawienia punktowego po lekkim zadrapaniu lub próbie usunięcia łusek. Wykwity łuszczycowe mogą wystąpić na skórze całego ciała, przede wszystkim w miejscach najbardziej narażonych na ucisk, takich jak: łokcie, kolana, pośladki i plecy.

Częstym miejscem występowania zmian jest również owłosiona skóra głowy oraz paznokcie. Zmiany na owłosionej skórze głowy są bardzo często mylone z łupieżem. Łuszczyca nie niszczy włosów, nie powoduje wyłysienia ani zaburzenia ich wzrostu. Najczęściej pojawienie się wykwitów na skórze głowy poprzedza ich wystąpienie w innych miejscach ciała. Chorują także paznokcie, które ulegają zdeformowaniu. Charakteryzują się naparstkowymi wgłębieniami, pobruzdowieniem, zgrubieniem, kruchością oraz żółtym zabarwieniem płytek paznokciowych.

Przebieg choroby

Łuszczyca jest chorobą o długim przebiegu z występującymi na przemian okresami poprawy i zaostrzenia objawów. Charakteryzuje się też różnorodnym stopniem ciężkości przebiegu w zależności od czasu trwania oraz różnym przebiegiem w zależności od czynników osobniczych. Często zanika lub ma łagodniejszy przebieg latem, co jest spowodowane korzystnym wpływem promieni słonecznych. Należy jednak unikać nadmiernego nasłoneczniania skóry, ponieważ może to doprowadzić do zaostrzenia objawów choroby lub jej rozprzestrzenienia.
Łuszczycowe zapalenie stawów

Jest to przewlekła choroba zapalna powiązana z przebiegiem łuszczycy (skóry lub paznokci). Może wystąpić w każdym wieku, zarówno u kobiet jak i u mężczyzn, chociaż większą zachorowalność obserwuje się wśród mężczyzn. Jedynie u około 17-20% pacjentów zmiany łuszczycowe występują jednocześnie na skórze i stawach. Zmiany łuszczycowe stawów pojawiają się wcześniej niż te na skórze.

Łuszczycowe zapalenie stawów rozwija się najczęściej w kończynach dolnych i górnych. Początek choroby jest nagły i nasilony. Głównym objawem jest ból i sztywnienie stawów. Występuje obrzęk stawów, silny ból przy ucisku, skóra na stawach jest zaczerwieniona i napięta. Stawy stają się coraz mniej sprawne ruchowo. Łuszczycowe zapalenie stawów przypomina bardzo reumatoidalne zapalenie stawów. U niektórych pacjentów dochodzi do zapalenia stawów kręgosłupa. Zmiany mogą występować w odcinku szyjnym lub obejmować część krzyżowo-biodrową. Polegają one na zwężeniu szpar stawowych, występowaniu nadżerek kostnych i podwichnięć.
Formy łuszczycy

- łuszczyca zwyczajna (pospolita) - wyróżnia się postać ograniczoną, rozsianą i uogólnioną
- łuszczyca wysiękowa – występuje w okolicach skóry intensywnie wydzielającej pot (pachwiny, okolice odbytu, narządy płciowe, pachy)
- łuszczyca krostkowa - charakteryzuje się obecnością jałowych krost na skórze dłoni i stóp (postać dłoniowo-podeszwowa) lub na całym ciele (jedna z najcięższych postaci)
- łuszczyca stawowa - jest szczególną odmianą łuszczycy obejmującą stawy, mogącą prowadzić do trwałego ich zniekształcenia i kalectwa. Często współistnieje z łuszczycą skóry lub paznokci
Leczenie łuszczycy

Obecnie nie ma jeszcze leków, które umożliwiłyby całkowite wyleczenie łuszczycy. W zależności od postaci oraz nasilenia choroby stosuje się różne metody leczenia. W przypadku niewielkich zmian wystarcza zazwyczaj leczenie zewnętrzne. Pierwszy krok to usunięcie łusek. W tym celu stosuje się maści zawierające kwas salicylowy (mający działanie złuszczające). Drugi krok polega na zahamowaniu nadmiernego wzrostu komórek naskórka. Wtedy aplikowane są najczęściej maści i pasty zawierające dziegcie (drzewne lub pochodne węgla kamiennego), antralinę bądź kortykosteroidy.

Te ostatnie, silnie działające preparaty, mogą być stosowane jedynie na niewielkie ogniska chorobowe, w żadnym przypadku na twarz, gdyż po okresie poprawy powodować mogą występowanie zaników skórnych. W leczeniu miejscowym zastosowanie znalazły także kremy i pasty zawierające witaminę D3. W przypadkach szczególnie ciężkich, a także w łuszczycowym zapaleniu stawów, stosuje się leki cytostatyczne, przede wszystkim metotreksat. Hamuje on podziały i wzrost komórek skóry. W trakcie stosowania tego preparatu konieczne jest wykonywanie określonych badań krwi, gdyż może on szkodliwie wpływać na czynności szpiku kostnego, wątroby i nerek.

Przy łuszczycy opornej na wszystkie metody leczenia zastosowanie znalazły pochodne kwasu witaminy A oraz cyklosporyna. W leczeniu łuszczycy wykorzystuje się także korzystne działanie promieniowania ultrafioletowego (metoda określana skrótem PUVA). Polega ona na podaniu choremu doustnie leku z grupy psoralenów (są to związki, które uwrażliwiają skórę na działanie promieniowania świetlnego). Po upływie około dwóch godzin naświetla się ciało ultrafioletem A. Terapia ta jest szczególnie polecana przy wysiewnej i nawracającej łuszczycy. Jest ona zazwyczaj skuteczna, a zmiany chorobowe nie powracają nawet przez kilka miesięcy. W przypadkach łuszczycowego zapalenia stawów, poza leczeniem farmakologicznym, istotną rolę odgrywa rehabilitacja, fizykoterapia i kinezyterapia, które bardzo pomagają w utrzymaniu sprawności fizycznej.


Góra
 Profil Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem  
 Temat postu: Re: Łuszczyca
PostWysłany: 05 Lis 2009, 03:17 
Offline
z bukowego domu:)

Dołączenie: 25 Wrz 2007, 21:29
Posty: 3265
Łuszczyca


artykuł lek. med. Małgorzaty Lech

Łuszczyca (psoriasis) jest uznawana za jedną z najczęstszych chorób skóry. Ma charakter przewlekły, a do jej typowych objawów należą zmiany skórne. Bywa niestety uciążliwa dla chorujących na nią ludzi.

W Polsce występuje u ok. 2% ludzi we wszystkich grupach wiekowych (najrzadziej u niemowląt). Dotychczas nie sformułowano powszechnie zaakceptowanej teorii, która wyjaśniałaby wszystkie przyczyny występowania łuszczycy.

Geny, stresy i infekcje

Uważa się, że choroba ta ma podłoże genetyczne. Dzieci rodziców chorych na łuszczycę zapadają na nią 7 razy częściej niż dzieci rodziców zdrowych. Dzięki badaniom genetycznym udało się ustalić, że u większości chorych obecne są charakterystyczne odmiany konkretnych genów. Jednakże dziedziczenie łuszczycy jest zjawiskiem złożonym, dlatego też nie jest regułą, że łuszczyca występuje u wszystkich dzieci chorych rodziców. Niektóre osoby mogą być pierwszymi przypadkami tego schorzenia w swoich rodzinach.

Geny mogą mieć wpływ na predyspozycję do ujawnienia się łuszczycy, natomiast wystąpienie objawów i przebieg choroby zależeć może od wielu czynników niegenetycznych - zewnętrznych i wewnętrznych, takich jak podrażnienia mechaniczne i chemiczne, stresy, infekcje, stosowanie niektórych leków.

Nieprawidłowe rogowacenie

Najbardziej zewnętrzną warstwą skóry jest naskórek, który z kolei także jest zbudowany z kilku warstw. Podziały komórek odbywają się w warstwie podstawnej, położonej najniżej. Komórki naskórka (keratynocyty) w miarę dojrzewania przesuwają się do wyżej położonych warstw naskórka - kolczystej, ziarnistej i rogowej. W trakcie tego procesu stopniowo rogowacieją. W warstwie rogowej są już komórkami pozbawionymi jąder i tutaj ulegają stopniowemu złuszczaniu. Przechodzenie komórek naskórka od warstwy podstawnej do rogowej trwa ok. 4 tygodni. Proces ten jest ciągły, w ten sposób odbywa się w zdrowej skórze nieustająca odnowa zewnętrznej powierzchni naskórka.

W zmianach łuszczycowych natomiast namnażanie się komórek naskórka w warstwie podstawnej jest znacznie nasilone, a proces ich przechodzenia do warstwy rogowej przyspieszony do 3-4 dni. Rogowacenie staje się nadmierne i nieprawidłowe. W obrębie zmian skórnych występują charakterystyczne objawy stanu zapalnego.

Wykwity łuszczycowe

Tak zwanym wykwitem pierwotnym w łuszczycy są grudki. Mają barwę czerwoną i pokryte są srebrzystymi łuskami (wynik nieprawidłowego i nadmiernego rogowacenia). Po zdrapaniu łusek stwierdza się punkcikowate krwawienie (związane z uszkodzeniami naczyń w wydłużonych brodawkach skórnych).

Wczesne zmiany grudkowe mają wielkość od kilku milimetrów do 2 cm. Mogą się powiększać, zlewając się w ogniska plackowate. Liczba wykwitów jest różna: od pojedynczych do bardzo licznych w tzw. okresie wysiewu. Mogą występować na skórze całego ciała, najczęściej pojawiają się na łokciach, kolanach i owłosionej skórze głowy (tu zmiany przybierają postać nawarstwionych łusek i przechodzą na skórę czoła). Łuszczyca nie powoduje wypadania włosów i zmian w ich strukturze. Przerzedzenie włosów zdarza się w przypadku towarzyszącego tej chorobie łojotoku.

Często w łuszczycy występują zmiany paznokciowe. Mogą to być punkcikowate zagłębienia, podłużne lub poprzeczne bruzdy, a także nadmierne rogowacenie podpaznokciowe powodujące powstanie żółtych, przeświecających plam lub unoszące paznokieć. Sama płytka może stać się krucha, gruba i matowa, co przypomina zmiany wywołane przez grzybicę paznokci.

Opisane objawy są charakterystyczne dla klasycznej odmiany łuszczycy pospolitej. Oprócz niej wyróżnia się jeszcze inne rodzaje łuszczycy:
wysiękową - zmiany umiejscowione są tylko w fałdach skóry (np. pachy, pachwiny), często mają wilgotną i sączącą powierzchnię; krostkową uogólnioną - jedna z najcięższych odmian, wykwity przybierają tu postać jałowych (nie wywołanych przez bakterie) krostek, towarzyszy im gorączka i zły stan ogólny. W ciężkich przypadkach, powikłanych uszkodzeniem narządów wewnętrznych, ta postać łuszczycy doprowadzić może do śmierci;
krostkową dłoni i stóp - zmiany krostkowe są ograniczone tylko do tych okolic, odmiana ta ma często przebieg przewlekły i nawrotowy, ale nie jest niebezpieczna dla życia;
uogólnioną - ciężka postać powodująca zlewne zapalenie skóry (tzw. erytrodermię);
stawową - może dotyczyć drobnych stawów dłoni i stóp, stawów kręgosłupa i innych. Ta postać choroby niekiedy doprowadza do trwałego inwalidztwa. Może towarzyszyć zarówno rozległym zmianom plackowatym rozsianym na skórze całego ciała, jak i dyskretnym wykwitom, np. tylko na skórze głowy.
Czym smarować skórę?

Przebieg łuszczycy bywa różny. U niektórych chorych wielokrotnie pojawiają się liczne, rozsiane grudki (tzw. wysiewy) na skórze całego ciała. Inni mają miejscowe ogniska plackowate tylko na łokciach i skórze głowy. Pewna grupa osób leczy się z powodu zmian na głowie lub na paznokciach. Zdarza się, że po kilkuletnim okresie trwania choroba wygasa, nawet na kilka lat. Łuszczyca często ulega złagodzeniu w ciąży, pod wpływem czynników hormonalnych.

W przypadku łuszczycy pospolitej leczy się farmakologicznie (zewnętrznie i wewnętrznie) jej objawy, ponieważ nie są znane przyczyny choroby.

Pierwszym etapem jest zawsze usunięcie łusek. Do tego celu służą preparaty zawierające kwas salicylowy, używane w formie maści (na skórę ciała) i oliwki (na skórę owłosioną głowy). Stosuje się je przez kilka dni, lekarze zalecają także ciepłe kąpiele.

Leczenie redukujące i antymitotyczne (hamujące pewne procesy zachodzące w komórkach) ma natomiast ograniczyć nadmierne namnażanie się komórek naskórka i ich nieprawidłowe rogowacenie. Wykorzystuje się tu środki zawierające dziegcie oraz cygnolinę. Dziegcie mają obecnie zastosowanie przede wszystkim w połączeniu ze sterydami oraz jako preparat Psorisan. Cygnolinę można używać w różnych stężeniach w postaci maści lub pasty, w tzw. terapii minutowej (polegającej na stopniowym wydłużaniu czasu podawania coraz wyższych stężeń leku), wyłącznie pod ścisłą kontrolą lekarza. Warto pamiętać, że brudzi ona trwale bieliznę i pościel.

Inną grupę leków stanowią maści zawierające sterydy, często w połączeniu z kwasem salicylowym bądź dziegciami. Są one zwykle wygodne w stosowaniu, nie powodują przebarwień skóry i bielizny, nie mają też przykrego zapachu. Można jednak nimi smarować tylko niewielkie i pojedyncze ogniska łuszczycy, na dużych powierzchniach bowiem mogą wywołać uboczne objawy ogólne. Nie powinno się ich używać na twarz. Trzeba również pamiętać, że zbyt długie wykorzystywanie preparatów sterydowych staje się przyczyną częstszych nawrotów łuszczycy i wzrostu jej oporności na leczenie.

Środki zawierające pochodną witaminy D3 stanowią grupę najnowszych leków zewnętrznych stosowanych w łuszczycy. Są też bezpieczniejsze w użyciu od maści sterydowych. Ze względu jednak na możliwość wystąpienia podrażnień i istnienie przeciwwskazań powinny być zalecane tylko przez lekarza.

Leki doustne

Podaje się je w trudnych, opornych na inne leczenie postaciach łuszczycy, na przykład w uogólnionej łuszczycy krostkowej czy stawowej.

Leki te działają jedynie objawowo i nie zapobiegają nawrotom choroby. Należą do silnych środków i mogą powodować liczne skutki uboczne, dlatego należy ich używać pod stałą kontrolą lekarską. Powinno się także wtedy wykonywać okresowe badania krwi i moczu.

Większość z preparatów stosowanych w łuszczycy doustnie ma działanie teratogenne, co oznacza, że mogą one powodować wady wrodzone płodu. Dlatego w okresie leczenia tymi środkami należy unikać zajścia w ciążę. Uwagi te dotyczą np. Tigasonu (lek z grupy retinoidów), Metotrexatu (lek z grupy cytostatyków), Cyklosporyny (lek immunosupresyjny). Nie ma to znaczenia w przypadku preparatów witaminowych i ziołowych, czy też antybiotyków.

Fale świetlne i kąpiele

W leczeniu łuszczycy stosuje się także promieniolecznictwo - naświetlanie za pomocą specjalistycznych lamp. Najbardziej skuteczną metodą jest tzw. PUVA (fotochemioterapia) polegająca na zażywaniu doustnych preparatów nasilających działanie promieni świetlnych (tzw. psolareny) i naświetlań promieniami UVA o ściśle określonej długości fal. Nie nadaje się jednak do leczenia każdego przypadku i rodzaju łuszczycy. PUVA może wywoływać objawy uboczne (np. uszkodzenia wątroby, powikłania skórne). W promieniolecznictwie można wykorzystać również inne długości fal (np. UVA + UVB w tzw. selektywnej fototerapii), bez używania preparatów doustnych. Istnieje też możliwość łączenia określonych metod leczenia doustnego i zewnętrznego. Na marginesie warto dodać, że obecnie naświetlania lampą kwarcową w przypadku łuszczycy stosuje się bardzo rzadko.

Po skutecznym leczeniu farmakologicznym wskazane są inne formy terapii, jak na przykład leczenie klimatyczne, kąpiele. Zwykle na skórę osób chorych korzystnie wpływa klimat wysokogórski i morski, słoneczne strefy klimatyczne (choć zdarzają się przypadki wysiewów łuszczycy po kąpielach słonecznych), kąpiele siarkowe. Można również polecić pobyt w wyspecjalizowanych ośrodkach leczenia sanatoryjnego łuszczycy (np. Busko Zdrój).

Łuszczyca często ulega złagodzeniu u kobiet w ciąży, pod wpływem czynników hormonalnych.

Rady dla chorych
Prawidłowa pielęgnacja skóry zapobiega nawrotom choroby. Dlatego do jej codziennego zmywania i nawilżania należy używać preparatów łagodnych i nie powodujących podrażnień.
Nie wolno zdrapywać łusek, szczotkować skóry głowy, usuwać zrogowaciałych części podpaznokciowych.
Powinno się unikać kontaktu z detergentami, różnego rodzaju chemikaliami i kosmetykami (nie zaleconymi przez lekarza).
Wszelkie ogniska zakażenia (próchnica, zapalenie migdałków, infekcje dróg oddechowych, zapalne schorzenia ginekologiczne) mogą być przyczyną częstych i obfitych wysiewów choroby. Należy więc systematycznie wykonywać badania lekarskie (przynajmniej raz na pół roku - stomatologiczne, raz w roku u kobiet - ginekologiczne).
Pewne leki (np. niektóre leki przeciwreumatyczne i antybiotyki oraz beta-blokery) mogą również powodować nawroty łuszczycy, dlatego trzeba zawsze informować każdego lekarza o swojej chorobie.
Środki konserwujące, stresy i alkohol mogą też wywołać wykwity łuszczycowe.
Ważną rolę w przebiegu choroby odgrywa uregulowany tryb życia.
Warto wiedzieć
Łuszczyca jest chorobą praktycznie nieuleczalną, która po ujawnieniu się trwa przeważnie przez całe życie, choć jej przebieg może być różny.
Zmiany skórne stają się często przyczyną różnych problemów psychosomatycznych chorego, dlatego trzeba nauczyć się w miarę normalnego funkcjonowania z tym schorzeniem.
W przypadku pojawienia się pierwszych objawów nawrotu choroby należy natychmiast zgłaszać się do lekarza, ponieważ stwarza to szansę osiągnięcia lepszych i szybszych efektów w leczeniu zmian łuszczycowych.
Łuszczycą nie można się zarazić.
"Żyjmy dłużej" 1 (styczeń) 1999
powrót na górę strony






Przeczytaj więcej w nowym serwisie medigo.pl


Góra
 Profil Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem  
Wyświetl posty z poprzednich:  Sortuj według  
Napisz nowy temat Odpowiedz  [ 5 posty(ów) ] 

Wszystkie czasy w strefie UTC + 1 godzina (czas letni)


Kto jest na forum

Użytkownicy przeglądający to forum: Brak zarejestrowanych użytkowników


Nie możesz zakładać nowych tematów na tym forum
Nie możesz odpowiadać w tematach na tym forum
Nie możesz edytować swoich postów na tym forum
Nie możesz usuwać swoich postów na tym forum
Nie możesz dodawać załączników na tym forum

Skocz do:  
cron
Twoja Podręczna Księgarnia

wielodzietni w biznesie

Nasza Islandia

Doula Gosia Borecka

Okno na dobrą stronę świata


wielodzietni.net na Facebooku

Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group |
Ten serwis stosuje pliki cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystanie.
» Akceptuję wykorzystywanie plików cookies w serwisie www.wielodzietni.net.