duża rodzina

duża rodzina

forum dla rodzin wielodzietnych i sympatyków
duża rodzina
Obecny czas: 19 Lis 2018, 03:36

Wszystkie czasy w strefie UTC + 1 godzina (czas letni)




Napisz nowy temat Odpowiedz  [ 14 posty(ów) ] 
Autor Wiadomość
 Temat postu: ADHD i ADD
PostWysłany: 09 Mar 2009, 20:16 
Offline
z bukowego domu:)

Dołączenie: 25 Wrz 2007, 21:29
Posty: 3265
Objawy ADHD

1. Braki w koncentracji:
przeskakiwanie z tematu na temat,
bujanie w obłokach,
niemożność skupienia się na wykonywanej czynności,
nieumiejętność dokańczania zaczętych prac

2. Impulsywność:
-reakcja wyprzedza myślenie,
-nieumiejętność przewidzenia skutków swoich reakcji .

3. Nadruchliwość:
-brak możliwości "usiedzenia w miejscu",
-ciągły ruch,
-machanie nogą,
-machanie palcem,
-kiwanie głową.

Jeżeli nie występuje nadruchliwość, zespół ma nazwę ADD.


Góra
 Profil Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem  
 Temat postu: Re: ADHD i ADD
PostWysłany: 09 Mar 2009, 20:18 
Offline
z bukowego domu:)

Dołączenie: 25 Wrz 2007, 21:29
Posty: 3265
Dla zainteresowanych:

http://forum.ptadhd.pl/index.php?sid=37 ... 85ba825891


Góra
 Profil Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem  
 Temat postu: Re: ADHD i ADD
PostWysłany: 09 Mar 2009, 21:11 
Offline
Generalissimus domownikuss
Awatar użytkownika

Dołączenie: 14 Kwi 2008, 22:39
Posty: 2729
:shock:
U mnie wszystkie dzieci mają dużo tycch cech...
:D :D :D

_________________
szczęśliwa mama szóstki


Góra
 Profil Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem  
 Temat postu: Re: ADHD i ADD
PostWysłany: 10 Mar 2009, 13:44 
Offline
domownik
Awatar użytkownika

Dołączenie: 09 Lut 2009, 13:20
Posty: 60
Miejscowość: Lublin
Znalazłam na stronie: kopalniawiedzy.pl

Ruszanie dla pamięci
10-03-2009 10:47
Profesor Mark D. Rapport z Uniwersytetu Środkowej Florydy odkrył, czemu dzieci z ADHD są tak nadaktywne i wszędzie ich pełno – takie zachowanie pomaga im zachować czujność podczas wykonywania zadań stanowiących dla nich wyzwanie (Journal of Abnormal Child Psychology).
Psycholog badał zachowanie 8-12-letnich chłopców z nadpobudliwością psychoruchową. Zaobserwował, że wszystkie dzieci (te z i bez ADHD) siedziały spokojnie podczas oglądania Gwiezdnych wojen i malowania na komputerze. Gdy jednak zadanie polegało na zapamiętywaniu i manipulowaniu generowanymi przez program literami, chłopcy z ADHD stawali się znacznie bardziej aktywni niż rówieśnicy – poruszali stopami i dłońmi oraz kręcili się na krześle.
Wg Rapporta, dzieci z ADHD muszą się ruszać więcej, by podtrzymać poziom czujności konieczny do wykonywania zadań stanowiących wyzwanie dla pamięci roboczej, np. obliczeń matematycznych w myśli. Przeżywają ciężkie chwile, kiedy muszą siedzieć w bezruchu, chyba że znajdują się w wyjątkowo stymulującym otoczeniu, gdzie nie trzeba w zbyt dużym stopniu posługiwać się pamięcią roboczą. Amerykanin porównuje zachowanie dzieci z ADHD w klasie do tego, co robią dorośli w czasie długich i monotonnych spotkań: kręcą się na fotelach, by móc się skupić na przebiegu wydarzeń.
Dwudziestu trzech chłopców, w tym 12 z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej, przez 4 kolejne soboty wykonywało szereg testów. Do obu kostek i nadgarstka niedominującej ręki przymocowywano im aktigraf – urządzenie mierzące 16 razy na sekundę częstotliwość i natężenie ruchów. Dzieciom powiedziano, że noszą specjalne zegarki, które umożliwiają uczestnictwo w grach.
Psycholodzy zauważyli, że w porównaniu do prawidłowo rozwijających się rówieśników, dzieci z ADHD mają gorszą wzrokową i słowną pamięć roboczą. Ujawniło się to podczas wykonywania dwóch zadań: wymagających przestawiania i odtwarzania położenia kropek na ekranie oraz porządkowania i przypominania cyfr/liter.
Odkrycia Rapporta przekładają się bezpośrednio na metody pracy z dziećmi z ADHD. Zarówno rodzice, jak i nauczyciele mogą zmniejszyć obciążenie pamięci roboczej, wdrażając instrukcje pisemne, upraszczając wieloczłonowe polecenia czy sporządzając plakaty z listą zadań do wykonania. Kiedy [dzieci] wykonują zadanie domowe, pozwólcie się im kręcić, wstawać albo żuć gumę. Dopóki ich zachowanie nie jest destrukcyjne, poważne ograniczanie aktywności może przynosić skutki odwrotne do zamierzonych.
Wyniki zespołu z Florydy pomagają też wyjaśnić, czemu leki stymulujące sprawdzają się u większości maluchów z ADHD. Dzieje się tak, bo zwiększają pobudzenie fizjologiczne, a zatem i czujność.


Autor: Anna Błońska

Źródło: EurekAlert!

_________________
Mama trójeczki - dwóch synków i córeczki


Góra
 Profil Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem  
 Temat postu: Re: ADHD i ADD
PostWysłany: 15 Kwi 2009, 22:16 
Offline
z bukowego domu:)

Dołączenie: 25 Wrz 2007, 21:29
Posty: 3265
PROBLEMY RODZICÓW DZIECI Z ADHD:



- poczucie winy

- poczucie bezradności

- poczucie osamotnienia

- zmęczenie

- smutek

- poczucie klęski

- złość

- stosowanie kar fizycznych



Cena, jaką płacą rodzice dzieci z ADHD jest ogromna – wszystko kręci się wokół dziecka, życie towarzyskie rodziców przestaje istnieć.

U większości dzieci choroba ustępuje w okresie dojrzewania. Ale pozostawienie do tego czasu dziecka bez pomocy, może się skończyć naprawdę źle.



Stwierdzenie u dziecka zespołu ADHD nie zwalnia rodziców z obowiązku utrzymania dyscypliny. Dziecko nadmiernie ruchliwe – tak jak każde inne – potrzebuje karcenia, połączonego z szacunkiem dla niego jako osoby. Trzeba wyraźnie zakreślić granice oraz odpowiednio nagradzać i karać.



Rodzice muszą zrozumieć, że wychowanie ich dziecka jest wielkim wyzwaniem. To ciernista droga, zwłaszcza że otoczenie dziecka najczęściej prezentuje przekonanie, iż taka choroba nie istnieje, że winę ponoszą sami rodzice, a diagnozę chcą wykorzystać jako usprawiedliwienie.

Niełatwo jest także rodzicom pogodzić się z faktem, że ze strony dziecka ciągle narażeni będą na niespodzianki, że stale będzie ono sprawdzało, jak daleko może się posunąć, że nie potrafi czekać, że ciągle coś nowego wpada mu do głowy.

Kolejny problem to konieczność zaakceptowania, że właściwie całe życie codzienne musi być ściśle zaplanowane, struktury muszą być przejrzyste, godziny – ustalone; nawet w weekendy i ferie. Dzieci i młodzież z ADHD angażują swoich rodziców niemal przez okrągłe 24 godziny na dobę, dopóki nie dorosną.

Wychowanie musi się opierać na wzajemnej więzi. Dziecko musi mieć kogoś, kto będzie dla niego oparciem, komu będzie ufało. Nie jest to łatwe. Rodzice często nie potrafią zmienić swojego stosunku, są na to „zbyt blisko”, trudno im o dystans.





CO MOŻNA ZROBIĆ W DOMU



Im więcej rodzice wiedzą na temat ADHD, im bardziej potrafią się wczuć w swoje dziecko, tym łatwiejszy jest proces wychowawczy.

Poważną przeszkodą jest to, że dzieci i młodzież z ADHD w jeszcze mniejszym stopniu (niż inne dzieci) przyjmują rady swoich rodziców.



Pierwsza zasada, którą muszą bezwzględnie przyswoić sobie rodzice dzieci z ADHD, to ta, że w każdej trudnej sytuacji krytyka powinna być konstruktywna. Zakłada to jednak, że będą świadomi, iż niewłaściwe z rodzicielskiego punktu widzenia zachowania dziecka wcale nie są skierowane osobiście przeciwko nim. Żadne dziecko z ADHD nie wstaje rano ze świadomym zamiarem, żeby denerwować rodziców!







Druga zasada – cały czas zachowywać wewnętrzny spokój – dziecko natychmiast wyczuwa, kiedy opiekun czy rodzic przestaje być panem sytuacji i tym bardziej wzrasta jego opór, poziom pobudzenia, złość.



Trzecia zasada – ustalenie „domowego regulaminu”. Dziecko z ADHD samo widzi konieczność reguł, chociaż trudno mu według nich postępować. Jeśli jednak stosowanie reguł jest konsekwentnie ćwiczone z bezpośrednim spokojnym kontrolowaniem (bez zbędnych dyskusji i narzekań), wtedy dziecko stopniowo uczy się właściwego wykonywania poleceń – najpierw z pomocą innych, a potem samodzielnie.

Udział w pracach domowych, porządek miejsc przy stole, w samochodzie itp. – to wszystko musi być dokładnie, zrozumiale ustalone i przestrzegane.

Czas po przyjściu do domu i obiad powinny być wolne od „przesłuchiwania” na temat tego, co było w szkole. Jeśli dziecko samo zaczyna opowiadać, wtedy można je wypytywać dalej.

Odrabianie pracy domowej trzeba z dzieckiem mającym problemy z koncentracją systematycznie ćwiczyć aż nabierze wprawy. Dziecko musi wiedzieć, gdzie będzie odrabiało lekcje i że musi się do tego zabrać zaraz po jedzeniu.

Materiał do opanowania należy podzielić na mniejsze cząstki, w razie konieczności zmieniać rodzaj pracy po 20 minutach; tak aby dziecko po wykonaniu trudniejszego czy niewdzięcznego zadania mogło zająć się czymś przyjemniejszym.

Dziecko musi zasadniczo odrabiać lekcje tego dnia, kiedy zostały zadane.

Obowiązuje zasada: „zaufanie jest dobre, kontrola – niezbędna”.



Trzeba pamiętać także o zasadzie, że dzieci z ADHD nie potrafią się wyszaleć. Im bardziej szaleją, tym silniej się wzbudzają, niepokój wzrasta, „nakręcają się” coraz bardziej. Najlepiej pomagają dostosowane do wieku zajęcia ruchowe, bez nadmiernej stymulacji. Dziecko z ADHD uspokaja się, kiedy zajmie się go czymś, co je zainteresuje.

Trzeba pogodzić się z tym, że niepokój ruchowy można hamować i kanalizować, ale nigdy – wyeliminować.




10 PRÓŚB NADRUCHLIWEGO DZIECKA



1. Pomóż mi skupić się na jednej czynności.



2. Potrzebuję wiedzieć, co zdarzy się za chwilę.



3. Poczekaj na mnie, ja ciągle się jeszcze zastanawiam.



4. Jestem w kropce, nie potrafię tego zrobić. Pomóż mi.



5. Czy to jest dobrze? Ja potrzebuję od razu wiedzieć.



6. Nie zapomniałem, ja tylko za pierwszym razem nie usłyszałem cię. Powtórz mi to jeszcze raz.



7. Nie pomyślałem, mnie już nie było. Najpierw robię, a potem myślę. Wybacz mi to.



8. Ja zawsze pracuję tylko w danej chwili. Nie kieruj do mnie złożonych poleceń.



9. Nie mów mi, że znowu WSZYSTKO zrobiłem źle.



10. Nie krzycz na mnie.

RADY DLA RODZIÓW DZIECI CIERPIĄCYCH NA NADPOBUDLIWOŚĆ PSYCHORUCHOWĄ



1. Bądź konsekwentny w ustalaniu reguł i karceniu.



2. Niech twój głos będzie cichy, powolny. Gniew nie oznacza, że nie kochasz dziecka.



3. Staraj się usilnie trzymać swoje emocje pod kontrolą, przygotowując się na możliwe do przewidzenia problemy. Zauważaj i reaguj na wszelkie zachowania pozytywne, choćby najdrobniejsze. Jeśli będziesz szukał dobrych rzeczy, znajdziesz je.



4. Wystrzegaj się ciągłego negatywnego podejścia: ,,Przestań”. ,,Nie rób tego”, Nie”.



5. Odróżniaj zachowanie, które ci się nie podoba, od osoby dziecka, które lubisz, np. ,,Lubię cię, ale nie lubię, kiedy wnosisz błoto do domu”.



6. Stosuj bardzo jasny rozkład dnia dla dziecka. Wyznacz porę na wstawanie, jedzenie, zabawę, telewizję, naukę, obowiązki domowe, kładzenie się spać. Trzymaj się go elastycznie. Powoli struktura ta stanie się dla dziecka źródłem pewności, aż w końcu zbuduje swoją własną.



7. Pokazuj nowe lub trudne zadania przez działanie, któremu towarzyszą krótkie, jasne, ciche wyjaśnienia. Powtarzaj demonstrację, aż dziecko nauczy się. Nadpobudliwe dziecko potrzebuje więcej czasu na zapamiętanie czegoś. Bądź cierpliwy, powtarzaj.



8. Spróbuj wyznaczyć oddzielny pokój tub część pokoju jako jego własny teren. Unikaj ostrych kolorów, skomplikowanych wzorów w dekoracji. Prostota, jednolite kolory, minimum nieporządku, miejsce do nauki, przed którym znajduje się czysta ściana, pozbawiona elementów, mogących wywołać rozproszenie uwagi, pomaga w koncentracji.



9. Odrabianie lekcji: biurko nie powinno stać w pobliżu okna, na biurku nie powinno być żadnych przedmiotów rozpraszających uwagę. Lekcje należy przeplatać: trudne z łatwymi. Przerwy w nauce nie powinny przekraczać 10 minut.



10. Nie rób kilku rzeczy naraz. Dawaj mu jedną zabawkę z zamkniętego pudełka. Oczyść stół ze wszystkiego innego przy rysowaniu. Wyłącz radio i telewizję, gdy dziecko wykonuje zadanie domowe. Różnorodne bodźce uniemożliwiają dziecku koncentrację na głównym zadaniu.



11. Wyznacz mu obowiązki. Zadania te powinny znajdować się w sferze jego możliwości, lecz może być niezbędna obserwacja, kontrola. Nie należy zapominać o akceptacji, uznaniu dla jego wysiłków (choćby niedoskonałych).



12. Naucz się odczytywać jego sygnały ostrzegawcze, poprzedzające wybuch. Spokojnie interweniuj, aby uniknąć wybuchu przez odwrócenie jego uwagi lub spokojne omówienie konfliktu. Pożyteczne może być przeniesienie go z miejsca bitwy do pokoju dziecka.



13. Ograniczaj liczbę towarzyszy zabawy do jednego lub najwyżej dwóch naraz ze względu na pobudliwość. Dom nadaje się bardziej do zabawy, ponieważ możesz obserwować ją i

interweniować. Wyjaśnij swoje reguły towarzyszowi zabawy, krótko powiedz jego

rodzicom o powodach. Wskazane byłyby zabawy, które wymagają przestrzegania przyjętych reguł, podporządkowanie się prowadzącemu, czekania na swoją kolej.



14. Ogranicz czas spędzany przez dziecko przy komputerze i przed telewizorem, gdyż natłok bodźców nadmiernie obciąża układ nerwowy.



15. Nie użalaj się nad nim, nie dokuczaj mu, nie daj się przestraszyć, nie pobłażaj.


Góra
 Profil Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem  
 Temat postu: Re: ADHD i ADD
PostWysłany: 15 Kwi 2009, 22:26 
Offline
samurajka

Dołączenie: 04 Lip 2007, 23:53
Posty: 7107
mysle, że dośc ważne sa kryteria wg których diagnozuje sie ADHD, jesli nie sa spełnione, nie diagnozujemy tego schorzenia, np samo zaburzenie uwagi, lub sama nadruchliwośc to nie jest adhd. nawet killka objawów- nie daje podstaw do zdiagnozowania adhd, dlatego możecie miec dziecko z zaburzeniami uwagi, nadruchliwe, ale nie znaczy to, że zdiagnozuje sie u niego adhd



Kryteria diagnozowania ADHD wg DSM ( wg polskiego ICD-10 nie ma takiego schorzenia jak ADHD - klasyfikuje sie je inaczej- uwaga moja H. )

Wpisał: autyzm.pl
ADHD to skrót od angielskiej nazwy Attention Deficit Hyperactivity Disorder, czyli "Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji uwagi" . Zespół ten jest często nazywany zespołem hiperkinetycznym lub zespołem nadpobudliwości psychoruchowej.

Klasyfikacja Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego - DSM-IV, określa bardzo szczegółowo jakie muszą być spełnione kryteria aby można było rozpoznać ADHD.

Kryteria DSM IV

A
(1) Sześć lub więcej z podanych poniżej objawów zaburzeń koncentracji uwagi musi utrzymywać się przez przynajmniej 6 miesięcy w stopniu utrudniającym adaptację (funkcjonowanie) dziecka bądź w stopniu niewspółmiernym do jego rozwoju.

ZABURZENIA KONCENTRACJI UWAGI

- [dziecko] nie jest w stanie skoncentrować się na szczegółach podczas zajęć szkolnych, pracy lub w czasie wykonywania innych czynności. Popełnia błędy wynikające z niedbałości;
- często ma trudności z utrzymaniem uwagi na zadaniach i grach; często wydaje się nie słuchać tego, co się do niego mówi;
- często nie stosuje się do podawanych kolejno instrukcji i ma kłopoty z dokończeniem zadań szkolnych i wypełnieniem codziennych obowiązków, jednak nie z powodu przeciwstawiania się lub niezrozumienia instrukcji;
- często ma trudności ze zorganizowaniem sobie pracy lub innych zajęć;
nie lubi, ociąga się lub unika rozpoczęcia zajęć wymagających dłuższego wysiłku umysłowego - jak nauka szkolna lub odrabianie zajęć domowych;
- często gubi rzeczy niezbędne do pracy lub innych zajęć np.: zabawki, przybory szkolne, ołówki, książki, narzędzia; - łatwo rozprasza się pod wpływem zewnętrznych bodźców;
- często zapomina o różnych codziennych sprawach



(2) Sześć lub więcej z podanych poniżej objawów nadruchliwości i impulsywności (nadpobudliwości psychoruchowej) musi się utrzymywać przez przynajmniej 6 miesięcy w stopniu utrudniającym adaptację (funkcjonowanie) dziecka bądź w stopniu niewspółmiernym do jego rozwoju.

NADRUCHLIWOŚĆ

- [dziecko] ma często nerwowe ruch rąk lub stóp bądź nie jest w stanie usiedzieć w miejscu;
-wstaje z miejsca w czasie lekcji lub w innych sytuacjach wymagających spokojnego siedzenia;
-często chodzi po pomieszczeniu lub wspina się na meble w sytuacjach, gdy jest to zachowanie niewłaściwe - w szkole, w pracy , w domu;
- często ma trudności ze spokojnym bawieniem się lub odpoczywaniem;
- często jest w ruchu; "biega jak nakręcone";
-często jest nadmiernie gadatliwe.

IMPULSYWNOŚĆ

- często wyrywa się z odpowiedzią zanim pytanie zostanie sformułowane w całości;
często ma kłopoty z zaczekaniem na swoją kolej;
- często przerywa lub przeszkadza innym (np. wtrąca się do rozmowy lub zabawy).



B
Niektóre upośledzające funkcjonowanie dziecka objawy zaburzeń koncentracji uwagi lub nadpobudliwości psychoruchowej (nadruchliwości, impulsywności) ujawniły się przed 7 rokiem życia dziecka.

C
Upośledzenie funkcjonowania dziecka spowodowane tymi objawami występuje w dwóch lub więcej sytuacjach (np. w szkole i w domu).

D
Stwierdza się klinicznie istotne upośledzenie funkcjonowania społecznego, zawodowego lub szkolnego (w zakresie edukacji).

E
Objawy u dziecka nie występują w przebiegu przetrwałych zaburzeń rozwojowych, schizofrenii lub innych psychoz i nie można ich trafniej uznać za objawy innego zaburzenia psychicznego (np. zaburzeń nastroju, lękowych, dysocjacyjnych lub nieprawidłowej osobowości).

Wg.:Diagnostic and Statistic Manual of Mental Disorders. Fourth Edition. Washington; American Psychiatric Association 1994, s. 78-85 - tłumaczenie M. Liwska, T. Wolańczyk, A. Kołakowski

_________________
...sens w ogóle nie wchodzi w grę.Ja nie mam sensu, Ty nie masz sensu, żaden jedzenia kęs nie ma sensu.
Gry są bez sensu, sny są bez sensu, nawet- niestety- sens nie ma sensu…


Góra
 Profil Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem  
 Temat postu: Re: ADHD i ADD
PostWysłany: 15 Kwi 2009, 22:48 
Offline
samurajka

Dołączenie: 04 Lip 2007, 23:53
Posty: 7107
kryteriów ICD-10 nie będe przytaczać( napisze tylko,że to sa Zaburzenia hiperkinetyczne (zespoły nadpobudliwości ruchowej), Zaburzenie aktywności i uwagi ,Hiperkinetyczne zaburzenie zachowania ,Inne zaburzenia hiperkinetyczne
Zaburzenie hiperkinetyczne, nie określone ) ,
bo to sa kryteria bez definicji,

amerykański DSM- IV jest pod tym względem duzo bardziej przejrzysty i szczegółowy.

(DSM IV to amerykański system klasyfikowania, ICD-10 polski )

_________________
...sens w ogóle nie wchodzi w grę.Ja nie mam sensu, Ty nie masz sensu, żaden jedzenia kęs nie ma sensu.
Gry są bez sensu, sny są bez sensu, nawet- niestety- sens nie ma sensu…


Góra
 Profil Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem  
 Temat postu: Re: ADHD i ADD
PostWysłany: 16 Lis 2009, 00:38 
Offline
z bukowego domu:)

Dołączenie: 25 Wrz 2007, 21:29
Posty: 3265
Początkowe objawy mogą ujawnić się już w wieku niemowlęcym. Nadpobudliwe niemowlęta cierpią na zaburzenia snu, sen ich jest powierzchowny, łatwo się budzą, zasypiają z trudem. Po przebudzeniu ich aktywność jest wzmożona. Przejawia się w szybkich ruchach, żywej gestykulacji i mimice. W wieku poniemowlęcym i przedszkolnym u dzieci tych mogą pojawić się objawy opóźnionego rozwoju mowy, jąkania rozwojowego, trudności w prawidłowym artykułowaniu. Mogą występować zaburzenia jelitowe i wydalania, nadmierne pocenie się i skłonności do wymiotów. W pełnym zakresie objawy omawianego zespołu kształtują się w wieku przedszkolnym (4-6 rok życia). Obok wzmożonej ruchliwości, występuje duża, choć bezcelowa aktywność oraz zmienność zainteresowań. Na plan pierwszy zaczynają wysuwać się zaburzenia uwagi w związku ze wzrostem wymagań stawianych im przez rodziców i nauczycieli przedszkola. Szczególnie wyraźnie deficyty w zakresie uwagi uwidaczniają się w wieku szkolnym. Zbyt powierzchowna i przerzuta uwaga poważnie utrudnia tym dzieciom naukę. Mają one trudności ze spokojnym siedzeniem, nie mogą usiedzieć w ławce przez całą lekcję, kręcą się i podejmują fizyczną aktywność niezwiązaną z właściwym zadaniem. Łatwo się rozpraszają. Mają trudności w wykonywaniu poleceń. Sprawiają wrażenie, że słyszą, ale nie słuchają. Rozmawiają bez pozwolenia. Przeszkadzają innym dzieciom lub dokuczają im. Dzieci te wykazują zmienny nastrój, skłonność do reakcji agresywnych oraz obniżoną tolerancję na stres.

W domu nadruchliwość dziecka wyraża się może w ruchliwości przy stole, trudnościach w zasypianiu, dotykaniu wszystkiego w jego zasięgu, w agresywności wobec rodziców, rodzeństwa, kolegów.

Dzieci z ADHD długo moczą się w łóżku, mają trudności ze snem, cierpią na nocne koszmary, mówią przez sen, cierpią na częste bóle głowy, mają liczne alergie. Mogą także cierpieć na depresje, wzmożony niepokój, zaburzenia w zachowaniu, takie jak zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, motoryczne i wokalne tiki. Często mają trudności w uczeniu się. Mogą być niezwykle wrażliwe na dietę.


Góra
 Profil Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem  
 Temat postu: Re: ADHD i ADD
PostWysłany: 16 Lis 2009, 21:48 
Offline
z bukowego domu:)

Dołączenie: 25 Wrz 2007, 21:29
Posty: 3265
CECHY dorosłego z ADHD

CECHY dorosłego z ADHDna podstawie ksiązki"W świecie ADHD

1. POCZUCIE BRAKU OSIĄGNIĘĆ,niespełnienia własnych celów (niezależnie od tego ile ktoś naprawdę osiągnął)."Po prostu nie mogę się pozbierać" - to często powtarzający się refren

2. TRUDNOŚCI Z ORGANIZACJĄ.Dorosły z ADHD nie potrafi zorganizować sobie codziennego życia.To, co wydawało się "drobnostkami" może się nagromadzić, tworząc ogromne przeszkody.------------------------------- --------
3. CIĄGŁE ODKŁADANIE SPRAW NA PÓŹNIEJ I TRUDNOŚCI Z ROZPOCZĘCIEM PRACY.Dorośli z ADHD przed podjęciem nowego zadania często odczuwają takSILNY NIEPOKÓJ, że z powodu swoich lęków nie chcą się do niego zabierać i ciągle odkładają je na później.To tylko POGŁĘBIA ICH OBAWY.
------------------------------- --------
4. WIELE ZADAŃ ROZPOCZĘTYCH JEDNOCZEŚNIE, TRUDNOŚCI Z ICH DOKOŃCZENIEM.Człowiek z ADHD odkłada jedno zadanie i natychmiast bierze się za następne.Pod koniec dnia, tygodnia lub roku okazuje się, że rozpoczął wiele zadań, ale tylko nieliczne zdołał doprowadzić do końca.
------------------------------- --------
5. SKŁONNOŚĆ DO MÓWIENIA WSZYSTKIEGO, CO PRZYJDZIE DO GŁOWY,bez rozważenia właściwości chwili lub stosowności danej uwagi.Takt i spryt ustępują miejsca dziecinnej wylewności.
------------------------------- --------
6. CZĘSTE SZUKANIE SILNYCH WRAŻEŃ.Dorosły z ADHD często wypatruje czegoś nowego, absorbującego, co dorównałoby karuzeli pędzącej w jego wnętrzu.
------------------------------- --------
7. PANICZNY STRACH PRZED NUDĄ.Gdy osoby z ADHD tylko poczują nudę, przechodzą do działania i znajdują sobie nowe zajęcie tak, jakby przełączali kanał telewizyjny.
------------------------------- --------
8. ŁATWE ROZPRASZANIE SIĘ, TRUDNOŚCI ZE SKUPIENIEM UWAGI.Mimowolne "wyłączanie się" w środku lektury czy rozmowy, odpływanie myślami.
------------------------------- --------
9. KREATYWNOŚĆ, INTUICJA, WYSOKA INTELIGENCJA.Dorośli z ADHD w swoim niezorganizowaniu i rozkojarzeniu miewają przebłyski geniuszu.
------------------------------- --------
10. TRUDNOŚCI Z TRZYMANIEM SIĘ WYZNACZONYCH PLANÓW I PROCEDUR.Powodem trudności jest objaw nudy i frustracji.NUDA - odczuwana podczas rutynowego wykonywania zadań,przeciwstawna ekscytacji towarzyszącej nowym pomysłom.FRUSTRACJA - bo nie idzie zrobić czegoś zgodnie z właściwą procedurą.
------------------------------- --------


Góra
 Profil Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem  
 Temat postu: Re: ADHD i ADD
PostWysłany: 16 Lis 2009, 22:24 
Offline
epikurejka w rozpaczy
Awatar użytkownika

Dołączenie: 16 Cze 2007, 11:46
Posty: 6145
Miejscowość: Tychy
taa okazuje się,że to ja :shock:

_________________
Wronka/02/Misiek /98/ Wojtek/91/Jano/89/ Image


Góra
 Profil Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem  
 Temat postu: Re: ADHD i ADD
PostWysłany: 16 Lis 2009, 22:56 
Offline
z bukowego domu:)

Dołączenie: 25 Wrz 2007, 21:29
Posty: 3265
ADHD to męska przypadłość
Z profesorem. Tomaszem Wolańczykiem* rozmawiał Sławomir Zagórski
2008-12-14, ostatnia aktualizacja 2009-01-23 16:12



Naturalnie. Pigułka to tylko pewna forma protezy. Ona nie nauczy funkcjonowania społecznego, planowania. Zabierze część objawów, ale nie pozwoli wyrobić strategii radzenia sobie z chorobą. Paradoksalnie, jeśli ograniczymy interwencje terapeutyczne tylko do leków, to zmniejszymy szanse młodego człowieka na wyrobienie sobie umiejętności kompensowania objawów.

W Stanach ponoć aż cztery miliony dzieci łyka pigułki na ADHD.

W Stanach z pewnością leczy się więcej dzieci, niż trzeba. Ponadto białe dzieci łykają proszki znacznie częściej niż Afroamerykanie, a choroba nie jest związana z kolorem skóry. Często leczy się niepotrzebnie. Farmakoterapia w Ameryce w znaczniej mierze nakręcana jest przez przemysł farmaceutyczny, ale i system szkolny. Stawia się rodzica przed wyborem: albo mu dajecie leki, albo go zabieracie ze szkoły. W Polsce na razie szantażuje się rodziców inaczej: albo mu dacie nauczanie indywidualne w domu, albo go wyrzucimy. Mam nadzieję, że refundowanie leków nie nakręci spirali podawania leków każdemu dziecku sprawiającemu problemy. Leczenie farmakologiczne wydaje się nieraz uwodząco atrakcyjnym rozwiązaniem - szybkim, skutecznym i niewymagającym zmiany zachowań od nas, rodziców, nauczycieli, wychowawców.


Nauczanie indywidualne oznacza, że dziecko uczy się wyłącznie w domu?

Tak się często dzieje. I wszyscy są zadowoleni. Szkoła ma kłopot z głowy, a nauczyciel dodatkowo 8-12 godzin do pensum. Tylko dziecko ma zaburzony rozwój społeczny, umiejętność pracy w grupie i współpracy z innymi. Można skończyć całą edukację w systemie nauczania indywidualnego, po czym ze zdaną maturą pójść na rentę, bo nie ma się umiejętności nauki ani pracy w warunkach realnego świata.

Kto za to płaci?

Państwo, czyli my. Jakiś czas temu usłyszałem, że mamy ponoć największą liczbę uczniów indywidualnych w Europie.

Są jeszcze tzw. klasy integracyjne z dwoma nauczycielami.

Tak, ale do takiej klasy dziecku z ADHD trudno się dostać, bo ta choroba należy do 'innych niepełnosprawności'. I dlatego łatwiej trafić tam dziecku z upośledzeniem fizycznym. System opieki szkolnej nad dziećmi z ADHD w Polsce nie działa, choć jest wielu świetnych nauczycieli, którzy potrafią sobie doskonale z takimi uczniami radzić.

To, co martwi mnie bardziej i o czym się w ogóle nie pisze, to dzieci z ADHD, które "wracają" z adopcji. Mam wielu takich pacjentów, bo w Polsce jest armia dzieci wracających z nieudanych adopcji. Mój rekordzista wrócił z trzech. I na widok zbliżających się dorosłych w domu dziecka chował się pod łóżko.

Co się dzieje z tymi dziećmi?

Jeden chłopiec się zabił. Ile razy można znieść to, że rodzice mnie oddają, bo się nie nadaję?

Z ADHD się wyrasta?

Z objawów tak, z choroby nie. Osoba 20-letnia nie biega, nie wchodzi na meble. Natomiast problemy z funkcjonowaniem pozostają. Widzę to po pacjentach, którzy poszli do liceum, zdali maturę, a potem idą na studia i mówią, że rodzina ma ich dość, bo wszystko zawalają, robią na ostatnią chwilę, gubią, spóźniają się.

W jakich zawodach ludzie z ADHD są dobrzy?

W informatyce. W prowadzeniu jednoosobowych firm. Aktorstwie, dziennikarstwie. Kiedyś trafił mi się pacjent z dramatycznym ADHD, który ma dziś firmę i świetnie naprawia rowery.

Ostatnio natrafiłem na pracę na temat jednej z mutacji genetycznych związanych z ADHD. Autorzy zauważyli, że mutacja ta jest wyraźnie częstsza wśród nomadów, a więc najwyraźniej do czegoś się im przydaje. To pierwszy dowód na to, że ADHD mogło przynosić ewolucyjną korzyść. Z tym że coś, co jest adaptacyjne w Somalii, nie musi być wcale adaptacyjne w Londynie. Jak się jest nomadą i ma się oczy dookoła głowy, to się człowiek czuje bezpieczniej. W szkole takie rozproszenie uwagi to przekleństwo.
W jakim wieku powinno się diagnozować ADHD?

Przedszkolnym. W 5.-6. roku życia. Po to, by zawczasu pracować z rodzicami. W tej chorobie bardzo ważne jest wyrobienie strategii radzenia sobie z objawami. Im wcześniej się zacznie, tym lepiej.

Jakie błędy w postępowaniu z dziećmi z ADHD najczęściej popełniają rodzice?

Nieustające karcenie. Niezauważanie pozytywów. Czepianie się drobiazgów. No i bicie. 90 proc. rodziców dzieci z ADHD bije je, a 60 proc. przyznaje, że przynajmniej raz biło tak, że straciło nad sobą kontrolę. To efekt bezradności.


Czego uczy się rodziców?

Chwalenia, wydawania prostych komunikatów typu: 'Spodnie do szafy. Zabawki z dywanu do kosza. Spójrz na mnie. Powtórz. Zrobiłeś? Fantastycznie!'. Uczymy też zapobiegania rozwojowi buntu, poczucia bezwartościowości. Dzieci z ADHD odbierają świat jako niesprawiedliwy. Świat nieustannie czegoś od nich chce i za coś je karze. Czują się pokrzywdzone, odrzucone przez rówieśników.

Z drugiej strony często bywają atrakcyjne jako 'rozrusznik' grupy albo błazen i bezwzględnie wykorzystywane przez klasę jako ktoś, kto niszczy lekcję. On wariuje, pani za nim lata i jest fantastycznie, bo lekcja z głowy. Często śmiech jest jedynym pozytywnym sygnałem, jaki te dzieci dostają od otoczenia. Dlatego żadne działanie wychowawcze tak od razu nie zmieni tego, że dziecko wchodzi pod ławkę i szczeka. Bo to jego jedyny sposób uzyskiwania akceptacji społecznej. Dziecko z ADHD wymaga precyzyjnego rozkładu dnia, zajęć. Ważne jest też ćwiczenie w niezauważaniu objawów niezaburzających. Jak ono siedzi przy stole, podskakuje na krześle, gapi się w sufit i nie robi matematyki...

...to niech robi matematykę, a resztę odpuszczamy.

Oczywiście.

Jedna piąta dzieci z ADHD wymaga leczenia. Dlaczego pobudzonemu dziecku, które ma kłopot z utrzymaniem uwagi, podaje się lek, który dodatkowo pobudza mózg?

Dziecko z ADHD nie jest pobudzone. To błąd wynikający z patriarchalnego patrzenia na nie - jak mi ktoś przeszkadza, to jest pobudzony. Podając lekarstwo, stymulujemy ośrodki, które gorzej funkcjonują, stymulujemy układy kontrolne w mózgu. U osób z ADHD w pewnej części mózgu jest trochę za mało aktywności dopaminy, substancji biorącej udział w przekazywaniu informacji między komórkami nerwowymi. Właściwie wszystkie leki stosowane w ADHD zwiększają stężenie tej substancji. Podobnie działa amfetamina, której ludzie nie zażywają po to, by się lepiej poczuć, ale by móc się np. długo, w skupieniu uczyć. Dawniej, jeszcze w latach 30., impulsywnym dzieciom podawano właśnie amfetaminę. Wtedy to amerykański pediatra Bradley napisał, że 'jedna tabletka dała więcej niż całe nasze wychowanie'.

Podawanie psychostymulantów małym dzieciom nie zaburza ich rozwoju?

Nie ma na to dowodów. Paradoksalnie, leki psychostymulujące to najlepiej przebadane lekarstwa w populacji dzieci i młodzieży. Żadnej innej substancji nie poddano tylu badaniom co wspomniany metylofenidat. Ilość wiedzy jest gigantyczna.

Nie ma leków, które nie miałyby żadnych skutków ubocznych.

Oczywiście, ale one mijają po odstawieniu lekarstwa. Poza jednym - psychostymulanty hamują wzrastanie. Ten efekt nie jest silny - rzędu 0,1-0,2 cm na rok. Dzieje się tak dlatego, że te środki zmniejszają apetyt - dziecko mniej je i nieco wolniej rośnie. Choć trzeba też uczciwie powiedzieć, że leki psychostymulujące aż tak bardzo pozytywnego działania na pacjentów nie mają, jeśli popatrzeć na odległą przyszłość dziecka. Wiadomo o dwóch pozytywach - dzięki nim dzieci kończą więcej klas i wyraźnie rzadziej wpadają w uzależnienia. Bo ADHD oprócz tego, że dramatycznie zwiększa ryzyko nieskończenia szkoły, ułatwia również wpadanie w uzależnienia.

Od papierosów, alkoholu, narkotyków?

Od wszystkiego, od czego można się uzależnić w danej sytuacji.

Pracoholizm też?

Pracoholizm to nie jest uzależnienie w znaczeniu uzależnienia od substancji, ale upraszczając sytuację - tak. W dorosłym ADHD bardzo ważnym analogiem nadruchliwości jest nieumiejętność odpoczywania. Takie: 'Róbmy coś. Co tak siedzimy?'. Ale też praca, bo nadaje strukturę, sens, zagospodarowuje wewnętrzny niepokój.

Dzieci z ADHD ulegają też częściej wypadkom.

To prawda. W jednym z amerykańskich stanów przyjrzano się śmiertelnym ofiarom wypadków rowerowych. Okazało się, że większość tych, którzy zginęli, cierpiała na ADHD.

Źródło: Wysokie Obcasy

* Dr hab. n. med. Tomasz Wolańczyk - profesor Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, kierownik Kliniki Psychiatrii Wieku Rozwojowego WUM, twórca Poradni Nadpobudliwości Psychoruchowej przy tej klinice. Specjalista w zakresie psychiatrii dzieci i młodzieży. Zajmuje się m.in.: ADHD, zaburzeniami psychicznymi u chorych na padaczkę, chorobą tikową, zaburzeniami odżywiania. jest autorem kilku książek o ADHD.


Góra
 Profil Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem  
 Temat postu: Re: ADHD i ADD
PostWysłany: 07 Lut 2010, 23:15 
Offline
z bukowego domu:)

Dołączenie: 25 Wrz 2007, 21:29
Posty: 3265
Uczeń z ADHD

Niektóre techniki pracy z dzieckiem nadpobudliwym w szkole:

- właściwe usadowienie ucznia w klasie
- pobudzanie uwagi dziecka
- poprawianie zdolności słuchania
- skuteczne wydawanie poleceń
- kontrola notatek po zakończeniu zajęć

Aby stworzyć odpowiednią atmosferę do pracy z dzieckiem z ADHD, warto uświadomić sobie, ze rolą nauczyciela jest, obok przekazywania wiedzy, nauczenie dzieci przestrzegania
zasad i norm społecznych. W ramach takiego podejścia nauczyciel w aktywny sposób buduje kontakt z uczniami, zauważa i wspiera ich mocne strony, a także pracuje nad trudnymi zachowaniami lub deficytami uczniów.

Sposoby postępowania, które pomagają realizować ten plan:

- obserwowanie wszystkich uczniów w klasie
- włączenie wszystkich uczniów do aktywnego udziału w lekcji
- opracowanie i przestrzeganie zasad zachowania się na lekcji
- wydawanie jasnych poleceń
- przekazywanie komunikatów zwrotnych dotyczących zachowania dziecka
- chwalenie za osiągnięcia

Właściwe usadowienie ucznia w klasie

- ławka nadpobudliwego dziecka usytuowana w pobliżu nauczyciela (jego biurka lub tablicy)
- dziecko posadzone plecami do reszty kolegów
- nigdy nie sadzamy dziecka z ADHD przy oknie
- w towarzystwie dobrych uczniów (ale nie najlepszych przyjaciół)
- usadzenie z tyłu klasy, jeśli dziecko potrzebuje dużo przestrzeni (w takiej sytuacji nauczyciel co 5 minut podchodzi do ucznia i sprawdza jak postępuje praca)
- jasne określenie granic przestrzennych (ławka, przestrzeń gdzie dziecko może się poruszać)

Pobudzanie uwagi dziecka

- zadania i nauczane treści powinny być przekazywane w szybki, skrótowy, reporterski sposób
- powinny być też prezentowane w „małych dawkach”
- aby zmobilizować dziecko do skupienia się można wykorzystać zegarek albo kuchenny minutnik do odmierzania czasu, w którym ma być wykonane zadanie
- szybka, najlepiej natychmiastowa kontrola poprawności wykonania zadań
- zamiast długich sesji ćwiczeniowych przygotowanie większej liczby krótszych i bardziej intensywnych okresów ćwiczeń
- urozmaicanie zadań, przeplatanie mniej interesujących fragmentów ciekawszymi
- wykorzystanie materiałów, którymi można manipulować, dotknąć je
- organizowanie aktywności angażujących ucznia jak np. czynna dyskusja
- ilustrowanie materiału schematami, podawanie uczniom różnych metod mnemotechnicznych, wierszyków, powiedzonek

Poprawianie zdolności słuchania

- przygotowanie krótkich instrukcji, złożonych z prostych krótkich zdań
- powtarzanie instrukcji tak często jak to jest potrzebne
- nakłanianie uczniów do wielokrotnego powtarzania instrukcji po jej usłyszeniu - w ten sposób rozwija się umiejętność słuchania i zapamiętywania
- informowanie uczniów o tym, że komunikuje się ważne wiadomości (np. „to jest ważne, proszę słuchać”, „to będzie na sprawdzianie”, itp)
- korzystanie z pomocy wizualnych dla wzmocnienia przekazu ustnego

Skuteczne wydawanie poleceń

- wybierz polecenie, na którym ci zależy i które jesteś gotowa wyegzekwować
- podejdź do dziecka
- zdobądź jego uwagę (dotknij go, spójrz w oczy, zawołaj po imieniu)
- wydaj jednoznaczne polecenie w 2-3 słowach
- powtórz polecenie tyle razy ile założyłaś, poproś by dziecko je powtórzyło
- dopilnuj wykonania polecenia (nie odchodź od dziecka zanim nie skończy)

Kontrola notatek po zakończeniu zajęć
Warunkiem skutecznego współdziałania nauczycieli i rodziców jest między innymi przepływ informacji o tym, co działo się w szkole i jak dziecko ma się przygotować na kolejne zajęcia. Nauczyciel musi dopilnować, żeby notatki w zeszycie były kompletne, a w szczególności aby zawierały:

- notatki z lekcji (jeśli dziecko nie jest w stanie jej zapisać może być skrócona)
- zapisaną pracę domową zarówno ustną jak i pisemną (jeśli nic nie jest zadane – formułę „nic do zrobienia”)
- informację o wszelkich nietypowych sytuacjach (np. planowana wycieczka, akademia na którą trzeba się ubrać odświętnie)
- datę sprawdzianu i wymagany zakres materiału O czym należy pamiętać przy nauczaniu dziecka z nadpobudliwością?

WAżNE

* Objawy nie są winą dziecka. Nie są też winą rodziców, ani nauczycieli.
* Nadpobudliwość ma swoje uwarunkowania biologiczne. Tak, jak inne trudności szkolne, można ją leczyć, ale nie można wyleczyć. Umiejętne interwencje natomiast znacznie ułatwiają funkcjonowanie dziecka.
* Objawy ADHD trwają latami. Nie można żadnymi metodami terapeutycznymi doprowadzić do ich zniknięcia. Można natomiast poprawić funkcjonowanie dziecka pomimo ich obecności. To, że dobrze poradziliśmy sobie z objawami dzisiaj nie oznacza, że nie wystąpią one jutro. Musimy konsekwentnie stosować te same metody przez wiele lat.
* ADHD nie jest brakiem umiejętności czy wiedzy – zasadniczym problemem są trudności z utrzymywaniem uwagi, motywacji i wysiłku na poziomie koniecznym do wykonywania różnych zadań lub powstrzymywania niepożądanych reakcji.
* Dziecku nadpobudliwemu trudniej sprostać wymaganiom szkolnym i społecznym. Jego efektywność w wykonywaniu poleceń i organizacji działania jest co najmniej o 30% niższa od przeciętnej w grupie rówieśniczej.

Trudne prawdy” o pracy z dzieckiem nadpobudliwym:

* Praca z dzieckiem nadpobudliwym jest czasochłonna i obciążająca, wymaga wiele zaangażowania ze strony nauczyciela.
* Można z nim pracować tylko bezpośrednio, asystując mu.
* Indywidualizacja pracy z uczniem, to nie tylko mniejsze klasy, lecz także zmiana podejścia do ucznia

Pracując z dzieckiem nadpobudliwym warto:

* poświęcać mu dużo uwagi
* wzmacniać wszystkie przejawy pożądanego zachowania
* stosować zrozumiałe dla dziecka reguły
* być konsekwentnym
* przekazywać proste i krótkie treści
* pomóc mu zorganizować świat wokół siebie
* stworzyć zrozumiały system nagród i kar
* kary i nagrody stosować natychmiast

Najlepsze wyniki dają: stworzenie w szkole spójnego systemu zasad, konsekwencja oraz systematyczna, stała praca z dzieckiem.


Źródło: www.adhd.info.pl
drukuj


Góra
 Profil Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem  
 Temat postu: Re: ADHD i ADD
PostWysłany: 07 Lut 2010, 23:16 
Offline
z bukowego domu:)

Dołączenie: 25 Wrz 2007, 21:29
Posty: 3265
Jak to wykonać - gdy w klasie jest jeszcze 30 uczniów? :roll:


Góra
 Profil Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem  
 Temat postu: Re: ADHD i ADD
PostWysłany: 08 Lut 2010, 12:53 
Offline
domownik

Dołączenie: 21 Sty 2010, 09:14
Posty: 41
tak czytam te wszystkie opisy i wychodzi na stowe ze mój syn maADD ale oczywiściechodze do szkoły do lekaża i nikt zabardzo nie chce pomagać mam serdecznie dość tego bo jeżeli ja twierdze i przedztawima jego zachowanie i wiekszość a wrecz wszystkie to dlaczego nie chcą stwierdzić jednoznacznie tylko mnie zbywają

_________________
kamilo94,bartek95,donia 05,kacperito07


Góra
 Profil Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem  
Wyświetl posty z poprzednich:  Sortuj według  
Napisz nowy temat Odpowiedz  [ 14 posty(ów) ] 

Wszystkie czasy w strefie UTC + 1 godzina (czas letni)


Kto jest na forum

Użytkownicy przeglądający to forum: Brak zarejestrowanych użytkowników


Nie możesz zakładać nowych tematów na tym forum
Nie możesz odpowiadać w tematach na tym forum
Nie możesz edytować swoich postów na tym forum
Nie możesz usuwać swoich postów na tym forum
Nie możesz dodawać załączników na tym forum

Skocz do:  
cron
Twoja Podręczna Księgarnia

wielodzietni w biznesie

Nasza Islandia

Doula Gosia Borecka

Okno na dobrą stronę świata


wielodzietni.net na Facebooku

Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group |
Ten serwis stosuje pliki cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystanie.
» Akceptuję wykorzystywanie plików cookies w serwisie www.wielodzietni.net.